پارت پنجاه و ششم :

چیزی که جلوی چشمام بود و نمی‌تونستم باور کنم.
فقط تو چند ثانیه از جایی‌که می‌شناختیم، از آدمایی که بین ما بودن و از محیطی که بهش خو گرفته بودیم، وارد جایی شده بودیم که تمام عمر هیچ‌وقت ندیده بودمش!
در ظاهر یه جنگل بود و یه جاده؛ اما درواقع انگار همه‌چیز مثل ماکت طراحی‌شده بود! هر چی نگاهمو می‌چرخوندم و چشمامو بیشتر باز می‌کردم، حس می‌کردم همه چیزو کمتر می‌شناسم...
- میلا

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۶۵۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • میم

    1

    پس چرا سیاوش وبقیه پیداشون نیست ؟

    ۱ سال پیش
  • نیلوفر آبی

    2

    لعنت به شیطون این چه مصیبتی وای طفلی مینا ومیلاد ممنون خسته نباشید

    ۲ سال پیش
  • سح

    2

    آفرین منم از اولش گفتم این علی مشکوک میزنه آی زهرا خانم باز چه خوابی برای این بدبختا دیدی بسشونه دیگه 🤣🤣🤣

    ۲ سال پیش
  • زهرا باقری | نویسنده رمان

    😂😂😂 بزار تا وقت دارم سر به سرشون بزارم

    ۲ سال پیش
  • limo

    2

    نمیدونم چرا ولی از اولم به علی مشکوک بودم هنوزم مشکوکم

    ۲ سال پیش
  • زهرا باقری | نویسنده رمان

    اتفاقا منم مشکوکم😶😶😶 نرمال نیست جدی😁

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️